niet goed genoeg

Gepubliceerd op 6 november 2019 om 12:54

Angst om door de mand te vallen. Ik vraag me af hoeveel mensen hier last van hebben, maar ik ben vast en zeker niet de enige. Toch had ik lange tijd het idee dat ik wél de enige was die bang was om tegen te vallen, om te weinig te kunnen, om niet genoeg te weten, kortom, om niet aan alle verwachtingen te voldoen.

 

Soms denk ik: maar wat is dan het ergste wat me kan overkomen? Nou, dat men dus denkt: “Je bent heus niet zo goed, leuk, slim of watdanook als je denkt dat je bent.” Het idee dat ik nooit goed genoeg zal zijn leidt tot gedachten als: ‘Ik moet eerst dit nog kunnen en dat nog weten en dan pas kan, en durf, en ga ik… Dit is natuurlijk een eindeloze onderneming, want er is altijd meer te kunnen en meer te weten. Ik weet het en toch remt deze kritische stem van “nog niet goed genoeg” mij soms af.

 

Ik besef goed waar de stem vandaan komt. Het is een herinnering aan me niet gezien, gehoord en gewaardeerd voelen. Ik weet dat zo’n stem eigenlijk wil beschermen tegen nieuwe pijn, maar ik weet ook wat de gevolgen zijn als ik ernaar luister. Het laat me zwijgen, als ik niet zeker weet. Het brengt me onzekerheid, als ik hem geloof. Het laat me stoppen, als ik twijfel. Het maakt me boos, als ik weer niet durf. Oftewel: het laat me leven vanuit angst.

 

Een tijdje geleden realiseerde ik me echter opeens het volgende. Als het mij al een halve eeuw niet is gelukt om die gedachte van “nooit goed genoeg” te veranderen, hoe hardnekkig, of misschien wel hoe onnozel, ben ik dan om het maar steeds te blijven proberen? Wat nou als ik, in plaats van me ertegen te verzetten, eens aanvaard dat die gedachte blijkbaar in mij huist? Als een soort ongenode gast, die nog niet van plan is om te vertrekken. Ik kan hem lelijk aankijken en wegwensen, maar daarmee verdwijnt hij niet. Kan ik dan niet beter accepteren dat hij er is en naar hem kijken en luisteren in plaats van me van hem af te wenden? Misschien heeft hij mij zelfs wel iets te bieden? Zou toch kunnen?

 

Als ik realistisch ben, dan kan ik hem ook wel enigszins gelijk geven, want het is toch ook heel logisch dat ik nooit aan alle verwachtingen kan voldoen? Ik ben niet altijd goed genoeg voor iedereen en in alle omstandigheden en op elk moment. Ik zal soms tegenvallen en soms meevallen. Bij anderen, maar ook bij mezelf. Dat is zoals het is. Dat heeft te maken met mijn menselijke onvolkomenheden, maar ook met hoe hoog ikzelf of een ander de lat van goed genoeg heeft opgehangen.  

 

Maar dat het logisch is, maakt het nog niet makkelijk om het te accepteren. Dit komt omdat het niet kunnen voldoen aan verwachtingen, teleurstelling met zich meebrengt. Bij onszelf en bij anderen. Dat veroorzaakt een pijn die we het liefst zouden willen vermijden. Daarom doen we ook zo ons best. Met als gevolg dat we ons inhouden en aanpassen, dat we onze lef kwijtraken en minder openstaan voor nieuwe, spannende ervaringen. En dat is zonde.

 

We kennen allemaal angst om niet goed genoeg te zijn en om afgewezen te worden. Maar angst is nooit zomaar angst. Het komt altijd uit een verlangen naar iets goeds, naar iets positiefs. Angst om door de mand te vallen, om niet goed genoeg te zijn, hoort bij het verlangen naar waardering en erbij horen. De ongenode gast verandert zo in een keer in een dierbare logee die jou vertelt wat jij nodig hebt om je goed te voelen: weten dat je ertoe doet, dat je waardevol bent, dat je iets te bieden hebt, dat jij op jouw manier van betekenis bent voor anderen. 

 

Voor mijzelf werkt een gezonde combinatie van realisme en zachtheid, om in mijn eigen angst voor niet goed genoeg, steeds weer mijn verlangen naar een bijdrage te mogen leveren, te kunnen herkennen. Realisme in de zin dat ik mijzelf niet groter, maar zeker ook niet kleiner denk dan ik ben, en zachtheid om alles wat is zoals het is te aanvaarden, zonder mezelf of anderen daarin te veroordelen. 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.